2 december, Te gast op de Rainbow Warrior

Aan boord van de Rainbow Warrior

“Of ik een stukje mee wil varen op de Rainbow Warrior?”, hoor ik mezelf aan de telefoon herhalen. Ja ik verstond het goed, dus na een tweede keer ‘wil je mee’ antwoord ik: “Natuurlijk!”

De Rainbow Warrior is een iconisch schip. Of liever gezegd, iconische schepen. Want er zijn al drie generaties Rainbow Warrior. Zoals je misschien nog wel weet is de eerste Rainbow Warrior door de Franse geheime dienst in 1985 opgeblazen. Hierbij kwam een Nederlandse fotograaf om het leven. Na de gewonnen rechtszaak en bijbehorende schadeclaim had Greenpeace genoeg budget voor Rainbow Warrior 2. In 2011 werd deze verruild voor de huidige Rainbow Warrior, het schip waar ik als introduce van IYCA maandagochtend aanmonster.

Als kind ging mijn eerste werkstuk over Greenpeace en mijn eerste spreekbeurt trouwens ook. Ik was toen een jaar of 10 en sindsdien een supporter (en later donateur) van deze heldhaftige strijders. Ik vond de doelen goed, maar was minstens zo geïntrigeerd door de acties in de Zodiac’jes. En dus wilde ik ook een Zodiac. Maar zoals dat gaat in een zeilfamilie, komen dat soort bootjes er niet makkelijk in.

Terug naar de Rainbow Warrior. Als we in IJmuiden aan boord gaan valt direct op hoe relaxt de sfeer is en hoe toegankelijk de bemanning is. We mogen overal kijken en voor ik het weet sta ik de bonenmachine bij te vullen en vind ik mijn weg in de kombuis.

Als de trossen los gaan en we door de zeesluis zijn, is er rust aan boord en vertelt één van de 16 koppige bemanning ons alles over het schip. De Rainbow Warrior vaart niet alleen onder Nederlandse vlag, maar is ook een Nederlands ontwerp van Dijkstra Naval Architects. Zij kwamen onder andere met een slimme oplossing voor het heli-platform en de heli-hangar. Want met een normaal tuigage heb je een giek en een hekstag(en). En dat is lastig landen met je helikopter. Bovendien zou een ‘normale’ mast door de kajuit en het dek naar je kielbalk lopen, waardoor je een flinke paal midden in je hangar hebt. Ook niet handig. Dus bedachten de nautische architecten de bijzondere A-frame masten. Masten die als de letter ‘A’ op de zijkant (romp) van de boot steunen en bovendien blijven staan als je de bakstagen los maakt. Hierdoor kunnen ze het heli-dek vrijmaken en de helikopter stallen in de hangar.

Overigens vaart de Rainbow Warrior bijna altijd onder zeil. Tenzij ze, zoals nu, een haven aan doen. Dan verzorgen de twee gigantische Caterpillar motoren de stroom voor de E-drive. Het brandstof verbruik is dan zo’n 80 liter per uur, maar onder zeil nog maar 20 liter. En wist je dat ze met z’n tweeën de zeilen zetten op deze 58 meter lange schoener?

We mogen alle ruimtes zien, van de machinekamer tot kamers van de bemanning en van hun press room tot het mini-ziekenhuis. De ‘press room’ dient trouwens ook als fitness room, repetitieruimte voor de band (drumstel, elektrische gitaren zijn aanwezig!), vergaderzaal en atelier waar de spandoeken worden gemaakt.

Natuurlijk willen we op de brug kijken en ook dat mag. Hoewel we wel even aan de kant moeten als we aanleggen in Amsterdam. Het is mooi om te zien hoe de kapitein, een Nederlandse vrouw, dit gigantische schip aanmeert. De rust en ervaring straalt er vanaf.

IJmuiden-Amsterdam is natuurlijk een reisje van niks en ‘time flies when your having fun’ dus voor mijn gevoel stappen we vijf minuten later alweer van boord, maar het blijken vijf uren later. En als we dan van boord gaan is het toch alsof je de crew al dagen kent. Het was stiekem toch wel een droom die uitkwam om dit legendarische schip van zo dichtbij mee te maken. En door de vriendelijke crew kreeg je het gevoel onderdeel van de bemanning te zijn. Dank IYCA en dank Greenpeace.

 

Floris Cornelissen